Czas sztuki - część 2 - Dobry początek (lata 2002 - 2004).

Na razie to ostatnia część tekstów o charakterze autobiograficznym, 

będą publikacje od roku 2027 - ale w zupełnie innej formie: 

Latem roku 2001 skończyła się szkoła. Minęło kilka kolejnych miesięcy

tego roku, przyszły święta i rozpoczął się pierwszy rok mojej twórczej 

samodzielności. 

W międzyczasie jeździłem jeszcze dość często do Gdańska, do omawianej

w skrócie pracowni przy stoczni gdańskiej. Poza tym przygotowywałem 

sobie miejsce do pracy w domu i..., rozpocząłem ustawianie, szkicowanie, 

fotografowanie własnych martwych natur, pejzaży - ponieważ podówczas 

były to moje ulubione tematy malarskie. Między innymi, powstały zręby 

cyklu o trochę poetycznym charakterze, lekko symbolicznym, z barokowo

silnym światłocieniem, pt. "Nokturny" - z tym, że u mnie były to nocne...,

martwe natury. Rok 2002 stał pod znakiem wędrówek po okolicy Tczewa, 

malowania obrazów samego Tczewa, panoram, okolicy, wypraw z wędką, 

i malowania. Niemal codziennego malowania. 

Jakoś tak się złożyło, że podówczas nie znałem właściwie tczewskiego

środowiska twórczego. 

Trzeba było to zmienić. 

Zatem jeszcze pod koniec roku 2001 zacząłem śledzić gdzie i kto i co się 

w Tczewie dzieje. 

Tak od sytuacji do sytuacji, od rozmowy do rozmowy, zorganizowałem sobie 

pierwszą, przekrojową wystawę indywidualną - w filii głównej tczewskiej, 

Miejskiej Biblioteki Publicznej - ówcześnie dysponującej drugą co do wielkości 

salą wystawienniczą w mieście - w samym centrum tczewskiej starówki.

Ponadto wystawy w tym miejscu miały długą tradycję, odbywało się ich 

co najmniej kilka każdego roku. 

Wernisaż miał miejsce 8 marca roku 2002 - i też od tego momentu, bez żadnych 

wątpliwości (choć myślę, że już co trzeba udowodniłem wcześniejszymi postami), 

mogę sobie policzyć start swojej już całkiem, indywidualnej drogi twórczej. 

Poniżej kilka skanów / zdjęć: 

Okolicznościowa księga wpisów - pierwszą stronę przygotował Wiesław Tocha - niestety

nieżyjący już - wieloletni plastyk i osoba pracująca z artystami podczas przygotowywania

ekspozycji w bibliotece. 

Ja i obrazy..., jak widać "tuszę" miałem "pokaźną" ekhm... 

Zdęcie z wieszania wystawy kilka dni przed wernisażem.

Plus nieco pokazanych prac: 

Wystawa została dobrze przyjęta, artystów lokalnych było na niej sporo, ot..., większości 

jeszcze nie znałem, a oni przyszli, popatrzyli i na razie nic z tego nie wynikło. 

Co nie znaczy, że w ogóle nie było efektów, ależ były, bezpośrednie, pośrednie...,

a także, zaraz potem załatwiłem sobie kolejne. Także dzięki tej wystawie, wkrótce 

później mogłem wziąć udział w drugim plenerze malarskim.

Pierwszym w Tczewie - drugim w ogóle, o tak powinienem powiedzieć. Zdjęć prac 

pokazanych - kilku niewielkich panoram Tczewa zza Wisły - nie mam, ale mam ślad taki:

W roku 2002 miałem jeszcze jedną wystawę indywidualną, w holu Urzędu Miejskiego,

tczewskiego ratusza - dotyczącą wyłącznie architektury Tczewa. Dokumentację foto

robił znany tczewski fotograf Zaczyński (już niestety nie żyjący). Problem w tym, że 

jedyną kopię cyfrową "pożarł mi" wirus komputerowy, który "spalił" twardy dysk 

pierwszego domowego PC-ta, jeszcze wiosną roku 2006. I tak jakoś wyszło, że do tego 

czasu Pan Zaczyński negatywu nie znalazł, kopii cyfrowej nie miał, i tak oto, z bardzo

fajnej wystawy i wielu prac, które potem też się co do jednego rozeszły, nie pozostała

żadna fotografia - ślad oczywiście jest w archiwach UM w Tczewie, ale to tutaj nic 

nie zmienia. Wystawa trwała od lipca, do końca sierpnia roku 2002, a i tu anegdotkę 

rzucę - dwa obrazy zostały skradzione, dwa z trzech, które wcześniej pokazałem podczas

wystawy poplenerowej... Ktoś chciał je mieć - nie płacąc - tak bardzo, że zaryzykował

wyniesienie ich, w biały dzień, z holu Urzędu Miejskiego... 

Latem - o czym nie pisałem wcześniej - długi czas (kilka tygodni) spędziłem jak co roku

z dziadkami i innymi krewnymi w domku letniskowym w Brodnicy Dolnej, opodal 

Ostrzyc na Kaszubach. Domek ten historię miał dość złożoną, ponieważ, m.in., 

w przeszłości poprzedniego ustroju, zwłaszcza w pierwszej połowie lat 80' XX wieku 

gościli w nim tacy ludzie jak Pan Mazowiecki... i wiele innych, znanych nazwisk

Solidarności. Domek należał bowiem do siostry mojej śp., Babci Zosi, Ireny Hall, 

mamy "tych Hallów". To dla mojej opowieści nic nie znaczy, ot, taka ciekawostka. 

Ja na szczęście nie angażuję się w żadną politykę, wręcz trzymam się od tego świata 

tak daleko jak się da - i dla mnie tamto urokliwe miejsce miało całkiem inny wymiar. 

Robiłem szkice, fotografowałem co się dało, łaziłem po morenowych kaszubskich 

wzgórzach, łowiłem ryby, zbierałem grzyby, obserwowałem wodne ptaki, jaszczurki, 

liczne płazy... Raz nawet pływając łódką utopiłem w tym jeziorze aparat mój

pierwszy - czyli Feda. Na szczęście było to już przy brzegu, aparat podbierakiem z dna

zgarnąłem, na brzegu rozłożyłem na ile się dało, osuszyłem, złożyłem z powrotem i..., po

kłopocie. Dzisiejszy smartfon lub zaawansowana cyfrowa lustrzanka byłyby do wyciepania

na śmietnik, a fed, jako całkowicie mechaniczny - wystarczyło jedynie przesuszyć 

na słońcu i działał dalej, ba działa i dziś. 

Po wakacjach, które dla mnie były po prostu krótką przerwą od tczewskiej codzienności, 

wróciłem by malować... Może to się komuś - kto nie maluje - wydać jakoś takoś

monotonne, tak ciągle tylko maluje i maluje i co to kogo obchodzi..., ale to tak samo 

dotyczy każdej pasji, każdego hobby. Spytacie czy żyłem czymś jeszcze, zawodem jakimś, 

albo pasją inną? Wówczas wszystkie inne były już zupełnie drugoplanowe - robiłem 

w końcu to, co zawsze robić chciałem...

Tak - w dużym skrócie, minął mi rok 2002 i rozpoczął się 2003. 

Drugi rok mojej twórczej ścieżki obfitował z znacznie większą ilość zdarzeń o charakterze

artystycznym, tak, że nawet na ryby jeździłem mniej i wakacje nie były tak ekscytujące...

Zaczęło się, tym razem, w maju - wystawą indywidualną - a jakże - w sali na poddaszu

Tczewskiego Centrum Kultury - podówczas jeszcze największego i najważniejszego 

ośrodka kulturalnego w Tczewie. Poniżej kilka zdjęć z wystawy i obrazów, co nie co: 

Plakat

Oto ja, całe 49 kilo wagi. Żaden garnitur nie był zbyt mały, ani nawet obcisły... ehm, ehm. 

Przemawia Pani Wiesława Quella, ówczesna Dyrektor TCK. 

Pierwsze moje prace z serii Vanitas - "Zbyt twardy orzech", olej na płycie, 2003

Vanitas, olej, płyta, rok 2003

Iluzje, olej, płótno, 30x40 cm, rok 2003

Jabłko Adama, olej, płyta, 2003

Plus kilka pierwszych prac cykli nieco..., innych: 

Metafory I - Spadek, olej na płucie. 

Kody - kompozycja pierwsza, pt. Ikar
w tym przypadku tu jest dosłownie, 
metaforycznie i symbolicznie napisane,
słowo "Ikar" - w tym, moim autorskim 
szyfrowaniu - pod każdy znak pisma podstawiony 
jest emblemat pojedynczego szklanego przedmiotu...

Nad przygotowaniem prac na tą wystawę pracowałem od jesieni do kwietnia, a łącznie 

pokazałem około 60 prac, w tym nieco z roku 2002, powyższe i nieco innych, które 

jednak pokażę za chwilę, przy okazji innych wydarzeń roku 2003. 

Wkrótce po zakończeniu wystawy odbywał się kolejny plener malarski w Tczewie.

Uczestniczyłem w nim i nie tylko, bo tym razem, podczas wystawy poplenerowej 

zdobyłem nagrodę publiczności "za Najlepsze obrazy pleneru". Zdjęć tych prac 

niestety nie posiadam, pokażę więc tylko, tradycyjnie - dyplom z udziału: 

Podczas wernisażu, zaraz po ogłoszeniu wyników, podszedł do mnie bardzo wysoki 

(jak sam mówił 2 metry i 10 cm za grzywkę), przedstawiając się jako Janusz Mokwa, 

tczewski malarz prowadzący grupę uczniów w Sekcji Plastycznej w Spółdzielczym

Ośrodku Kultury w Tczewie, zaprosił mnie do swojej sekcji, obiecał pomóc na starcie...

Szczerze pisząc, po szkole, ledwie rozpocząwszy samodzielne działanie, nie miałem 

specjalnej ochoty by wchodzić w nieznane mi środowisko, uczniem ponownie też nie

widziało mi się być, więc, podkreślam, bo będzie jednak ciąg dalszy - w tamtym 

momencie było miło, ale zaraz o tym zapomniałem. 

Zwłaszcza, że w tym samym miesiącu (czerwiec), odbywała się również wystawa 

zbiorowa związana z tczewskim Festiwalem Twórczości Sakralnej, a także towarzyszącym 

konkursem plastycznym, w którym na starcie - jak się dowiedziałem - jestem wyróżniony 

i mogę przedstawić więcej prac w postaci wystawy indywidualnej w prezbiterium kościoła

tzw. "Szkolnego" (przy budynku dawnego klasztoru żeńskiego - a współcześnie siedziby 

szkoły muzycznej w Tczewie), pod wezwaniem św. Stanisława Kostki. Jako, że moje 

obrazy wyróżnione były martwymi naturami z wspomnianej serii "Nokturnów", takie 

też pokazałem i taki był tytuł mojej ekspozycji. Jedną z nagród był również magnetofon

Sony, z radiem i paroma, ówcześnie, nowoczesnymi bajerami jak odtwarzacz CD, wtedy

całkiem droga rzecz. I trwała dość. Był rok 2003, magnetofon i CD już nie działają jakąś 

dekadę..., ale radio, owszem. Aby się już w tym poście nie powtarzać dodam, że w roku 

2004, a nawet, wybiegając nieco w przyszłość, w 2005, podczas FTS - u miałem kolejne

wyróżnienia, a zatem też wystawy - jak wyżej. A poniżej, w wyborze zdjęć prac, dodaję 

wykonane między rokiem 2002 a 2004. 

Poniżej co nie co o wystawie i parę prac: 

Żeby mi się nie "nudziło", wkrótce po tej wystawie była kolejna zbiorowa wystawa,

tym razem absolwentów szkoły podstawowej nr.  11 w Tczewie, a jakoś takoś się 

złożyło, że przez 11 przeszło sporo zdolnych ludzi - m.in. absolwentka ASP w Gdańsku,

(przy okazji młodsza siostra wspomnianego wcześniej przyjaciela z podwórka Marcina), 

Monika Polak, a i znany surrealista Jarosław Kukowski i jego przyjaciele - uczniowie, 

jak Piotr Lemke, czy Andrzej Hrynkiewicz. Jestem nieco od tej trójki młodszy, ale też 

tę samą szkołę kończyłem i inni, których nie wymienię, bo nie pamiętam kto jeszcze

uczestniczył - i nie traktujcie tego jako coś złego, przytyk, czy krytykę, ot, po prostu, 

tyle lat minęło... 

Jarosława Kukowskiego i jego znajomych poznałem zresztą też w roku 2003, 

tu także była próba wciągnięcia w poczet uczniów, i i z tej propozycji, nie skorzystałem.

Lecz nie była to - jak różne zawistne mendy potem sugerowały, ani arogancja, 

ani wrogość, ani cokolwiek złego, po prostu wydawało mi się wówczas szczęśliwym

pomysłem, by jednak iść, wyłącznie, własną drogą...

Jednak podówczas, gdy lato się kończyło, a ja już miałem w planach kolejną 

wystawę grupową w Tczewskim Centrum Kultury (Dziś CKiS), znajomość 

z Jarosławem Kukowskim pozwoliła mi (we wrześniu), wziąć udział w wystawie 

grupowej - przez niego zainicjowanej - CK w Gdańsku Oruni. 

Następnie, jako, że na coś takiego odpowiedzieć można tylko wzajemnością,

zaprosiłem Jarka - i znajomych jego - Piotra i Andrzeja do udziału we wcześniej 

już przygotowywanej wystawie we wspomnianym TCK - gdzie obok

wymienionych i mnie - uczestniczyli członkowie istniejącej podówczas w Gdańsku 

grupy  "Oddział Klasy Trzeciej", a to: Oskar Zamek - Gliszczyński i Artur Owczarek,

Maria Feret (obecnie Kiszkurno), którą poznałem w pracowni koło Trzech Krzyży, a

Mateusza Wysieckiego w omawianej Akademii Multimedialnej.

Była to wprawdzie ostatnia wystawa roku 2003, ale tu poszedłem bardziej za tokiem myśli

 niż chronologią, albowiem..., miesiąc wcześniej odbyła się druga moja wystawa 

(indywidualna) w roku 2003 - w Osiedlowym Domu Kultury "Suchostrzygi", SM 

W Tczewie. Wystawa - prze ze mnie - nie planowana. 

A to było tak. 

W okolicach wystawy w  Gdańsku Oruni dostałem telefon od...,

wspomnianego wcześniej Janusza Mokwy, który niniejszym oznajmił mi, że, aby 

zachęcić mnie do swojej Sekcji Plastycznej właśnie załatwił mi wystawę indywidualną

w danym miejscu. I wernisaż będzie raptem za jakieś 10 dni... 

Byłem z początku nieco zaskoczony, bo o rozmowie czerwcowej po prostu zapomniałem,

ale..., takim propozycjom (zwłaszcza na starcie samodzielnego działania), się nie odmawia.

Wówczas jednakże, choć nadal nie byłem przekonany, czy chcę być w Sekcji Janusza,

niemniej, wystawa się odbyła, posiedzieliśmy prawie do drugiej w nocy (!), 

pogadaliśmy i..., od listopada 2003 stałem się częścią Sekcji Plastycznej 

pod egidą Janusza Mokwy.  

Prac pokazałem ponad 50, trochę pokazanych już wyżej, ciut takich, których zdjęć niestety 

nie mam, plus kilka, które dla odmiany, w swoim archiwum posiadam:

I tak to przebiegł mi prędko, pełen zdarzeń i zmian nie przewidzianych, rok 2003.  

I nadszedł kolejny - zarazem ostatni z dziś omawianych. 

W roku 2004 także sporo się działo, a to plener Tczewski kolejny, pierwsza wystawa

(dla mnie pierwsza) zbiorowa członków Sekcji Plastycznej - w drugim podówczas jeszcze

działającym Osiedlowym Domu Kultury - "Śródmieście" - SM w Tczewie, oraz kolejne 

wyróżnienie podczas Festiwalu Twórczości Sakralnej. 

Szerzej opiszę wystawy dwie, a właściwie trzy...

Najpierw wiosenne wystawy - z inicjatywy Janusza Mokwy - wystawy z lat 2004 i 2005,

z cyklu "Dwa Spojrzenia", w których uczestniczyła Babara Motyl - Tecław (i ja). 

Wystawa w sporej sali ODK "Suchostrzygi" pozwoliła nam pokazać sporo prac, tak, 

że wypełniła zalety i wystawy grupowej i indywidualnego pokazu prac obojga uczestników. 

Poniżej nieco zdjęć - też z obu edycji:

Drugą / trzecią wystawą, o której "ciut" wspomnę - była druga wystawa przekrojowa, 

indywidualna, w Miejskiej Bibliotece Publicznej - która odbyła się w październiku 

roku 2004: 

Była to zarazem ostatnia wystawa w roku 2004 - na ścianach wisiało ponad 80 prac,

od widocznych miniatur po spore kompozycje, z których niewielką część pokażę 

jeszcze poniżej: 

Czas pracy, olej na płótnie, rok 2004 - autorska kompozycja, autoportret 
przy pracy, wykonany w pracowni Sekcji Plastycznej przy ODK "Śródmieście", 
SM w Tczewie. 

Ogólnie, rok 2004 był..., rokiem bardzo owocnym, podczas którego wykonałem wiele 

dobrych prac, działo się mniej może niż w 2003, ale..., niektóre z wydarzeń znacznie 

lepiej owocowały w nieodległej i dalszej przyszłości. 

Był to też rok, w którym bardzo dużo wędrowałem po okolicy, byłem też na Kaszubach,

i w wielu innych miejscach, ale to są sprawy mniej istotne - ważne by wspomnieć, że 

był to od lat pierwszy rok, gdy czułem się naprawdę dobrze. Ogólnie rzecz ujmując. 

A na koniec "troszkę" inaczej - czyli cykl abstrakcji (lata 2003 i 2004)...

Wszystkie wykonane w technice akrylowej, na papierze lub tekturze, formatu 70x50 cm. 

Koniec części 6..., ciąg dalszy nastąpi, prawdopodobnie w postaci  e-booka,

w roku 2027 

Czas sztuki - Szkoła.

Piąta część - to także początek drugiej serii - pt. "Czas sztuki". 

Wcześniej poznaliście Państwo podstawowe, najważniejsze etapy mojego dochodzenia 

do Czasu na Sztukę... 

W roku 1997 - w październiku, miałem raptem 22 lata. Dorosły, a jeszcze młody, w skrócie. 

A wyglądałem tak (autoportret fotograficzny z samowyzwalacza, czyli już Zenit, a nie Fed): 

Poniżej - jeszcze jeden autoportret, pastelowy (pastele suche), stworzony zimą roku 1998:

 

Autoportret, pastele, papier, rok 1998. 

Akademia Multimedialna, do której trafiłem z październikiem roku 1997, była szkołą jedyną

w swoim rodzaju. Dosłownie. Była bowiem Akademią głównie z nazwy, a już nie do końca

wedle umowy. 

Mam radę - zawsze zwracajcie uwagę na umowy, wszelkie, każdy mały druczek, wszystko

jest istotne, natomiast słowne deklaracje, co to będzie, kto jakie ma plany..., fajnie fajnie, 

ale umowa to gwarant - i zarazem jedyne wiążące..., zobowiązanie. 

Ale o tym później. 

Zatem, zaczęło się. 

Szkoła mieściła się w Bramie Nizinnej - w Gdańsku Głównym, w otoczeniu fragmentu 

dawnych fos i dwóch charakterystycznych "wzgórz", które, jak się przekonaliśmy podczas

zajęć w szkole - tak naprawdę są dawnymi, gdańskimi wysypiskami - gdzie znaleźć można 

było np., ceramiczne fajki, fragmenty naczyń, kafelków, i inne. Niemniej, nie ma tam

żadnych wartościowych "skarbów", zatem w "poszukiwaniu niewiadomego" nie naruszajcie

tych pagórków, nie niszczcie zieleni i ładnej, zadbanej obecnie okolicy. 

W Bramie mieliśmy wiele zajęć i wystawy sumujące każdy rok działania, a także inne, 

m.in., kilkorga znanych, trójmiejskich artystów. 

A..., kawałek, tuż obok (maksymalnie dwa zdecydowane rzuty beretem), znajdował się

budynek, w którym, obok magazynów, na piętrze była pracowania rysunku / grafiki i

malarstwa Akademii Multimedialnej. 

Szkoła..., mieliśmy fajnych nauczycieli i to "fajnych" bynajmniej nie jest eufemizm. 

Spory był również rozstrzał mediów..., których nas nauczano, jak i przedmiotów

teoretycznych. Zasadniczo - uczyłem się: rysunku i malarstwa (przez całe 4 lata, dziennie

średnio 4-8 godzin), a naszymi wykładowcami byli tacy artyści jak (m.in.): 

Józef Paweł Karczewski, Jarosław Fliciński, Dominik Lejman, Anna Malinowska, 

Janusz Janowski.

Wiem, że w tym momencie pomijam kilkoro nauczycieli, przepraszam za to, ale zapisuję

dla mnie najważniejszych - tych, którzy w pewnym, lub znaczącym stopniu wpłynęli 

- moim zdaniem - na mój rozwój artystyczny.   

Poza tym mieliśmy w toku nauki (1997 - 2001), wiele innych przedmiotów praktycznych,

jak np., grafika, ceramika, oddzielne zajęcia z akwareli, czy malarstwa tablicowego,

projektowanie biżuterii, zajęcia praktyczne z wykonywania biżuterii i przedmiotów

dekoracyjnych, fotografię włącznie z prawie niedostępną dla mnie (alergie), ciemnią, 

aż po zajęcia praktyczne z kompozycji.

Poza tym historia filozofii i filozofia form symbolicznych z - dr. hab. Piotrem Kawieckim, 

semiotyka, historia sztuki dawnej, historia sztuki współczesnej, oddzielnie także historia

fotografii, czy..., historia Gdańska - tu też pozwolę sobie wymienić nauczyciela, 

który głęboko zapadł mi w pamięć, a oto Pana: Andrzeja Januszajtisa.

Były i inne przedmioty, ale po co zagłębiać się w tematy poboczne, dla historii mojej,

właściwie nieistotne... Nauczyłem się tyle, ile chciałem. Szkoła była prywatna, czyli taka, 

za którą sporo się płaciło..., oj sporo - w przeliczeniu dziś, ohohoho i hohoho i jeszcze

trochę..., w związku z czym..., paradoksalnie..., panował tam jedyny w swoim rodzaju 

klimat, można by nawet powiedzieć, luzik..., i jak potem do mnie dochodziło, niektórzy

po szkole średnio wypadali na tle uczniów innych szkół, np., w wykonywaniu biżuterii.

Nawet była jakaś "fama", że w naszej szkole "źle uczą". Dla mnie to bujda - kilkoro moich

znajomych już wiele, wiele lat z powodzeniem radzi sobie z projektowaniem i wykonywaniem

właśnie - autorskiej wręcz biżuterii. Zatem sprawa raczej w tym, że szkoła istniała krótko...,

parę lat ledwie, ludzi wyszło z niej mało, i na dodatek, jak zawsze, w każdej uczelni, 

są zdolniejsi i bardziej pracowici, i tacy co poszli "po łebkach" lub po prostu nie mając pomysłu 

"co po szkole" sądzili, że jak wykonali parę obrączek i pierścionków, naczynko z metalu 

jedno i drugie, to to już wystarczy by wymiatać w zawodzie. 

No i okazywało się, że jednak, nie. 

Nawiasem - ja również takie rzeczy wykonywałem, ale raczej jako po prostu

uczestnictwo w zajęciach, a nie..., by myśleć o tym, jako przyszłym zawodzie. 

Ogólnie uważam, że w szkole dobrzy fachowcy wiedzę nam do łbów zakutych

 "młoteczkiem mądrych słów" skutecznie wbijali..., ot, niektóre główki były bardziej 

twarde niż inne. 

W każdym razie - ja bardzo dużo nauczyłem się w tej szkole. 

A wracając do kwestii nauki w szkole - każda szkoła to taki czas, w którym poznajemy

ludzi, bawimy się, chodzimy na imprezy, albo i sami je organizujemy, ale również, możemy

czerpać z pomysłów i rozwiązań nauki / danego zawodu / specjalistów, którzy nas uczą,

albo i od siebie nawzajem..., a potem, potem przychodzi czas samotnej walki z własnymi

ograniczeniami, a to już nie zawsze "wychodzi". Ba, część ze znajomych z Multimedialnej

trafiło ostatecznie do państwowej uczelni, ale i ci, którzy zostali, i ci pierwsi... Z tego co

wiem, większość dziś albo w ogóle nie tworzy, albo tworzenie zeszło na piąty tor 

(jak się u nas mówi, w Tczewie, "mieście kolejarzy"), czy plan, jak kto woli - bo wiadomo,

dom, rodzina, dzieci, dowolne inne kwestie, albo po prostu czołowe zderzenie ze światem,

po szkole..., dowolnej. Znam filozofów (magistrów tej dziedziny), którzy nigdy po studiach

nie robili niczego "w wyuczonym zawodzie", albo plastyków, którzy rzucali pędzle rok,

dwa po ukończeniu studiów / szkół innych - ponieważ okazało się, że gdy przyszły

pierwsze, jeszcze delikatne trudności, szli do pracy na etat, potem brakowało sił i czasu,

potem kończyły się pomysły, i tak krok za krokiem..., czas sztuki odchodził do lamusa

pod hasłem - hobby z dzieciństwa... Czasem oczywiście da się wrócić, ale też po kilku 

przykładach znanych mi osób (z innych środowisk), albo to się nie udaje, albo przychodzi

z wielkim trudem, albo dopiero na emeryturze... Tak naprawdę nie szkoła, a to co potem, 

decyduje, czy twój papier coś znaczy, czy jest tylko dowodem na ukończenie jakiejś fajnej

szkoły..., i tyle. Mimo to, uważam za błąd, że nie udało mi się przekonać rodzinki, by odejść

i spróbować jednak zdawać do szkoły państwowej - wyższej szkoły art w Gdańsku. 

Nie powiem, że żałuję, ponieważ, takie żale są infantylne i nic nie zmienią, niemniej, jeśli

czyta to ktoś młody, to podpowiem, w tym kraju jeszcze długo prymat szkół państwowych

będzie bardzo silny i mając wybór, warto iść do takiej, państwowej uczelni. 

Tytuł magistra sztuki, w tym naszym państwie post - poprzedni ustrój, jest i wiele lat

jeszcze będzie znaczył dla wielu ludzi - i mam tu na myśli także waszych przyszłych

klientów - więcej, niż jakiekolwiek wasze praktyczne umiejętności.   

Na zachodzie, jeśli uda ci się sprzedawać i żyć z  tego co robisz, nikt nie będzie wnikał,

jaka była twoja droga na wstępie, a ukończona szkoła, albo jej brak, będzie miała znaczenie

dla nielicznych, albo czasem wręcz może zaszkodzić, jeśli ktoś po szkole państwowej okaże

się słabszy praktycznie, od innego, który uczył się prywatnie lub w ogóle, sam do

wszystkiego doszedł. Serio serio. Ba, u nas wciąż jest tak, że samouk, zazwyczaj oznacza 

pojęcie pejoratywne o negatywnym zabarwieniu - kogoś, kto jest głupi, za słaby do szkół, 

arogant "bez wykształcenia". Tymczasem samokształcenie - szczególnie w sztuce, jest nie 

tylko możliwe, ale po prostu następuje u każdego, kto tworzy - cały czas, przed, w trakcie,

 a najwięcej i najdłużej po nauce... Zazwyczaj, całe życie... 

I bywa często tak, że gdy postawimy obok siebie prace nasze, z momentu końca szkoły

- a potem takie, które zrobiliśmy rok, pięć, dziesięć lat od jej ukończenia - zauważymy, 

że to był tylko pierwszy, wcale nie najistotniejszy krok w naszym twórczym życiu,

jeden krok wśród wielu kolejnych - będących już przykładem czystej postaci 

samo-doskonalenia...  

W każdym razie, Akademia Multimedialna, dla mnie nie była czasem straconym, ani 

nieważnym. Również z powodów osobistych - to dzięki tej szkole powoli zacząłem 

wyłazić ze swojej "skorupy", którą obudowałem się w liceum i na niechcianych studiach...

Ostatecznie mam, mam papier ukończenia szkoły, i podpisy - w tym Piotra Kawieckiego 

i Janusza Janowskiego... 

Dla mnie, jedyne, co ma realne znaczenie to to, czego się nauczyłem, a nie rozegrania 

administracyjne, to, że nie zadziałał system młodocianej III RP, że w ogóle

możliwe było, by szkoła uczyła 4 lata, brała kasy jak lodu, a potem..., wydawała papiery

ukończenia... Cóż, mam ładnie wyglądający papier, który dla niektórych jest dowodem

mojego wykształcenia, a dla innych, zwłaszcza, w tym kraju - świstek papieru z - istotnymi

autografami... (...). 

I wiecie co? Spoko. Nikt nie musi mnie uznawać "profesjonalistą". Dla mnie to słowo

oznacza tylko jedno - potrafisz, albo nie potrafisz. Nie potrafisz, papier nie pomoże. 

A jeśli dla kogoś liczą się wyłącznie procedury - współczuję.

W moim prywatnym życiu - w ówczesnym okresie też się poprawiło. Niektórzy mężczyźni

lubią po latach wspominać, że z tą czy ową z niejednego pieca chleb jedli..., ja się ograniczę

do stwierdzenia, że bywało..., bardzo, bardzo..., ciekawie, pięknie i inspirująco, 

ekhm, ekhm... 

Czy może zabraknąć anegdot ze szkolnego życia? Nie powinno. Zatem dwie sprawy. 

W szkole wśród wielu ciekawych osobowości byli też przedstawiciele popularnych już 

wówczas bractw rycerskich - rekonstrukcyjnych, ale i po prostu lubiących udawać rycerzy,

w tym..., jedna rycerzyca... Nie wiem czy życzyła by sobie, wymieniania z nazwiska, 

ale..., do dziś pamiętam ją, jak siedzi sobie w szkole podczas przerwy z kombinerkami i...

"szyje" kolczugę..., albo jak chodzi z mieczem na plecach... Zresztą, wiąże się z tym i inna

anegdota - w okolicy naszej szkoły czasami zdarzało się podówczas spotkać niemiłych

młodych ludzi, lubiących, powiedzmy, obić słabszego dla rozrywki..., i raz mieli ochotę

zrobić to m.in., owej pannie..., oczywiście do momentu, gdy wyciągnęła miecz. Oj, nie 

pocięła nikogo w dzwonka, sam widok wystarczył. Inni panowie rycerze bili się czasem

nawet w pracowni, na kije od mioteł, widać było, że nie robią tego jak w filmach dla dzieci, 

gdyby to były miecze, palców mieli by pewnie mniej, niż przed ćwiczeniami... 

Kiedy indziej poleciała świetlówka - przy zbyt zamaszystym wymachiwaniu mieczem 

w szkole, kiedy indziej próbowaliśmy podnieść miecz w stylu takiego, jakim władać miał

 sławetny Longinus Podbipięta... U mnie bez sukcesu... i inne. Ach, zapomniałbym - zabawnie

było słuchać ich opowieści z "pól bitewnych", gdy nasza koleżanka walczyła dzielnie 

w polu, ale wyłączana była z rekonstrukcji zdobywania miast - ponieważ częścią tych 

działań była też symulacja zdobywania białogłów..., no i organizatorzy miewali problem

z tym, by kobieta w zbroi... 

Co roku też robiliśmy spore bale końcowo-roczne - często były to bale przebierańców...,

różnie się przebierałem, ale raz spotkałem się z kolegą (Piotrem Gotkowskim), na mieście 

przed balem jeszcze i nie przebrani weszliśmy sobie na pokaz performance jakiegoś, gdzie

półnagi facet rzucał mięsem - ale nie, że brzydkimi słowy, a dosłownie..., a my sobie, siedząc

z tyłu sali, zrobiliśmy własny performance - ze spokojem przebierając się i z galerii

 wychodząc (i idąc miastem kawałek), już w strojach na bal... Mój strój był jeszcze spoko,

ale Piotr..., Piotr przebrał się za mumię... Ojoj, łezka i suszenie zębów do ekranu - oto co

czuję pisząc te słowa... 

Poza tym muszę wspomnieć o jeszcze jednej sprawie. Oto - nauczyciel mój i przyszły

(2001), promotor - Janusz Janowski, był też inicjatorem powstania niezależnej, prywatnej

pracowni, w której kilkoro (na początku) z uczniów Multimedialnej, tworzyło samodzielnie,

plus, możliwość spotkań, rozmów i korepetycji udzielanych nam przez Janusza Janowskiego.

Po paru perypetiach, pracownia owa powstała opodal firmy mamy - jednej z moich

 najlepszych ówczesnych koleżanek - w budynku dawnej administracji Stoczni Gdańskiej,

opodal sławnego Zielaniaka i pomnika Trzech Krzyży... 

Zatem, była sobie szkoła, była sobie i pracownia, równoległa, a zarazem często prostopadła...,

albo wręcz odwrotna..., jak to w miejscu, gdzie tworzą ludzie - wówczas, jeszcze,

zaprzyjaźnieni..., w czasie wolnym od szkoły, i jakiś czas już po niej. 

To znaczy, ja jeździłem tam raz - dwa razy w tygodniu jeszcze jakiś rok po szkole, 

ale miejscowi znajomi częściej i znacznie dłużej. Można by bardzo wiele opowiadać 

o tamtym czasie, o tym tyglu inspiracji, ale..., o tej pracowni napiszę..., kiedy indziej. 

Przede wszystkim - jednak - dlatego, że musiałbym kilkukrotnie rozszerzyć ten post. 

Tutaj..., dodam tylko pewną historię dookoła... 

W grudniu, nie pamiętam już czy roku 2002 czy kolejnego. Do pracowni przyjeżdżałem

bowiem - także - "w odwiedziny" jeszcze parę lat po tym, jak przestałem się uczyć 

u mojego pierwszego Mistrza... W każdym razie, wyszliśmy z pracowni małą paczką, 

byliśmy tu i tam, plucha była, ponura, nieprzyjemna, dżdżysta noc..., trafiliśmy w końcu 

do pewnej restauracji, popiliśmy piwka, rozmowa jak zawsze krążyła wokół tematu, czyli 

sztuki..., nastrój był bardzo..., no niepowtarzalny, powiedzmy delikatnie, a gdy godzinkę 

później wyszliśmy..., Gdańsk lśnił odcieniami bieli i barwnych odbić lamp w blisko 10 cm 

kożuchu świeżego śniegu... Z ponurego krajobrazu zimowej pluchy, przez ciekawe

rozmowy do magicznej wydawałoby się, przemiany całego otoczenia, jakby wisienka 

na torcie całego dnia... 

Oczywiście, zdarzeń równie ciekawych, jak i mniej, było tyle, że tylko o tamtym czasie, 

dałoby się napisać sporą książkę i kto wie, może kiedyś...

Janusz Janowski - wokół którego zbudowało swoje twórcze losy wielu młodych z mojego

rocznika szkoły, a potem i innych ludzi..., jest muzykiem, malarzem, teoretykiem - obecnie 

doktorantem historii sztuki - i jak każdy artysta nietuzinkowy - ma swoje dość konkretne

 poglądy (nie tylko na sztukę)..., a bywało - nawet przez wielu uważany za postać kontrowersyjną, 

jako m.in., swego czasu - dyrektor warszawskiej Zachęty, czy wieloletni Prezes ZPAP 

(Związku Polskich Artystów Plastyków). Dla mnie jednak - jest pierwszym Mistrzem,

tym, który mi bardzo ułatwił dalszą twórczą drogę, także w kwestii poszerzenia moich 

horyzontów w zakresie historii i analizy dzieł sztuki, rozumienia symboliki, i oj, wiele

innych kwestii. Dlatego - choć nasza znajomość rozluźniła się bardzo w ostatnich latach,

choć nie podzielam - przynajmniej części - jego poglądów na sprawy dookoła i poza 

artystyczne - szanuję i dziękuję tutaj, za to, co było podówczas. 

W szkole namalowałem i narysowałem niezliczone martwe natury, ale..., nic mi z nich 

nie pozostało..., z aktów malowanych z natury, tylko trzy przykłady, w tym pierwsza

próba (tu od góry), która sprawiła mi nadspodziewanie wiele problemów. Ktoś kto latami 

rysował w miniaturze, często z pamięci już - anatomicznie zgodne postaci - nagle wymiękł 

i stworzył rysunek bardzo średni... 

Jak to możliwe? 

Niech każdy kto maluje ze zdjęć i komiksów, spróbuje malować postać z natury..., 

a mnie zrozumie. Przy pierwszej próbie. Potem jest już lepiej: 

Oczywiście, to nie jest / nie był koniec, to tylko maleńki wycineczek, z wielu-setek

godzin spędzonych na rysowaniu i malowaniu - martwych, postaci i innych klimatów,

w pracowni Akademii Multimedialnej. 

Także poza szkołą sporo szkicowałem - ołówkiem, długopisem, akrylami i nowo poznaną 

techniką olejną - i w domu - i w tym u wspomnianej wcześniej Babci Zosi: 

Szkic u babci... 

Miodownik i ciśnieniomierz, rys u babci... 

Szkic olejny - u Babci... 

Szkic malarski, olej na papierze, wykonany u babci... :) 

A teraz prace domowe - w akrylach na tekturze: 

wyjątkowo szkic pastelowy...

Akt domowy...

To oczywiście też jedynie maleńki wycineczek prac w tym czasie stworzonych..., niemiej...

dodam jeszcze przykładowe prace z pracowni = obok zieleniaka = głównie martwe natury 

z lat 1999  - 2001: 

Oraz cykl dla mnie bardzo szczególny "Tonacje" - rok 2001 - nie w całości, ale jakieś 2/3  prac: 

Na tym skończę dzisiejszy tekst, a zarazem wczorajszy - bo się wczoraj pospieszyłem, 

a pośpiech tekstom nie służy. Zatem piątą część autobiograficznych wspomnień 

i przemyśleń - piszę dwukrotnie...

******************************************

Pierwsze kroki - część IV - Istotne decyzje, poważne błędy...

W czwartej części - przedstawię wybór wydarzeń, przeżyć i decyzji, z lat 1990 - 1997. 

Tekst zatem, ponownie obejmie dość długi okres - od ukończenia szkoły podstawowej aż po czas, gdy trafiłem do szkoły artystycznej. Zanim przejdę do sedna, wspomnę o dwóch kwestiach, o których nie wiedzieć czemu zapomniałem opowiedzieć wczoraj - choć były w przygotowanym zawczasu scenariuszu / streszczeniu. 

Pierwsze - nie wspomniałem o fotografii, którą zacząłem się interesować mniej więcej od chwili, gdy w prezencie z okazji "pierwszej komunii", dostałem aparat - rosyjskiej produkcji "fed" 8 (pisało się to rosyjską "bukfą"), aparat całkowicie mechaniczny (serio serio - zero elektroniki), nie była to też lustrzanka, a dalmierz, z raczej koszmarnym sposobem ustawiania ostrości. "Fed" pozbawiony był także wbudowanego światłomierza, stąd musiałem potem dokupić taki jeszcze starszy, ręczny. Ten trudny w obsłudze aparat miał (i ma!), jedną zaletę - trudno go zepsuć, ba, nawet film w środku trudno prześwietlić, bo tył wprawdzie cały się zdejmuje, ale i otwiera na podobieństwo sejfu... Dawniej na takie aparaty mówiono, że "nie gniotsa, nie łamiotsa". Ten konkretny aparat otrzymałem 40 lat temu, jako już używany i mam go nadal. Działa, choć spadł mi ze schodów, wpadł do jeziora..., i spoko. Jedyne - co uległo zniszczeniu - to pasek do oryginalnego futerału... Oczywiście dziś to już tylko eksponat, sentymentalne wspomnienie pierwszych doświadczeń z fotografią. 

Większość zdjęć, niestety, była w tych samych kartonach co "zaginione" rysunki, pozostałe nie są jakoś ciekawe, zatem niestety ich nie pokażę. Fotografowałem sporo jeszcze w szkole, mniej więcej do roku 2002. Później fotografia po prostu zastąpiła szkicownik, stała się sposobem na dokumentację wystaw, wydarzeń, obrazów, i moich codziennych inspiracji, pełniąc rolę drugoplanową wobec innych form twórczości. 

Druga sprawa - o której wczoraj kompletnie zapomniałem, to..., dziwna przypadłość z dawnych lat. Mniej więcej do 12 roku życia byłem - może nie korpulentny, ale też, bynajmniej, nie chudy. A potem..., gdy się o mało nie udławiłem..., co nie jest przesadą, bo mało brakowało - na jakiś czas prawie przestałem jeść. 

Dzieci i to najczęściej dziewczynki - nie jedzą dla wyglądu, a ja nie jadłem ze strachu. Niby przyczyna inna, ale efekty właściwie zbieżne. W dzisiejszym świecie poszedłbym z rodzicami do psychologa, byłoby parę rozmów na kozetce i spoko, ale w tamtych, dziwacznych czasach (do których obyśmy nigdy nie wracali), nikt na to nie wpadł. A ja chudłem w oczach. Najpierw prawie wyłącznie piłem (nie, że alkohol, wtedy byłem jeszcze 100% abstynentem i nawet nie znałem znaczenia tego ostatniego słowa...).

Szczęściem babcia Zosia wymyśliła, że skoro tylko piję - bo przełknięcie choćby bułki było  dla mnie jak wymuszone połykanie tarki do warzyw - to niech to będzie mleko świeże z miodem, i kwaśne, domowej roboty. Pamiętacie jeszcze mleko z tamtych czasów? Tak dobre, że odstawiało się je i naturalnie kwaśniało? Eh, ten smak młodości..., nawet najlepsze dzisiejsze "kefirki" i "maślaneczki" - nie umywają się do prawdziwego kwaśnego mleka... W każdym razie - właściwie tylko dzięki babci nie trzeba było ze mną biegać do lekarzy. Owszem, jeszcze dłuuugooo pozostałem chudy jak patyk, ale przeszło narastające osłabienie. Dziś wielu krytykuje nabiał, jestem jednak żywym dowodem, że niemal wyłącznie opierając dietę na mleku i zupach krem pod różnymi postaciami, można spoko żyć i mieć dużo energii... Oczywiście były też soki z domowych przetworów, przeciery pomidorowe i kompoty i ziołowe herbaty, też domowej roboty, ale stanowczo dominowało wtedy mleko.

Możecie mówić i myśleć co sobie chcecie, mnie pomogło, i to już nie raz... 

Dzięki ci babciu, obyś przyglądała się nam z nieba, o ile oczywiście, nie masz tam nic lepszego do robienia... 

Ot, to tak słowem wstępu. 

A teraz, do rzeczy. 

Z początku planowałem, że tekst ten będzie najdłuższym jak dotąd, że będę bardzo

dokładnie rozkminiał wszystkie za - i przede wszystkim - przeciw..., ale po dobrze

przespanej nocy i miłych snach..., jakoś, mi przeszło. 

Nie, nie będzie tylko wesoło, ale, nie będę też "reklamował" tych, dzięki którym 

tamten okres widzę raczej w ciemnych, zimowych barwach. 

Ode mnie nie należy im się nic, a nic, nawet jedno zdanie... (...). 

Po szkole podstawowej, wiadomo, ambitne dzieci, albo ambitni rodzice dzieci, chcą, by te

trafiły do liceum. Wybór liceum waży na całe życie. W moim przypadku nastąpiły dwa 

istotne błędy na raz. Po pierwsze, decyzja "odgórna" - że liceum ma być koniecznie 

w Tczewie, a po drugie - liceum sportowe... 

Pisałem wczoraj, że pasje ojca na mnie stanowczo nie przeszły. A liceum sportowe..., 

cóż, stawia na tężyznę fizyczną, wyniki, zamiłowanie do sportu, i..., nie jest dobrym

miejscem dla chudzielca niezbyt zainteresowanego tematem..., szczęście moje, 

w nieszczęściu, że nie byłem naj-chudszy i naj-mniejszy... (...). W podstawówce, mimo,

jak wspomniałem, niewielkiego przekonania do gier zespołowych - w końcu znalazłem 

sobie miejsce - na bramce. Myślę, że broniłem całkiem dobrze. Do czasu liceum, do czasu,

gdy pewne osobniki uznały za "zabawne", robić ze mnie cel najsilniejszych "petard", czyli 

typowo siłowego kopania piłki w kogoś, a nie w bramkę... (...). Że byli nauczyciele? 

Kto tak myśli, zbyt dawno widać skończył szkołę. To tak nie działa nawet w najlepszych 

szkołach, a w tej, nawet nauczyciel był rozbawiony tematem. Miałem nie pisać kto, ale 

to nie oznacza, że nie napiszę, co. Ale nie, nie będę jojczył. Mimo, że wymieniłem tylko  

jeden przykład, każdy, obdarzony wyobraźnią będzie już wiedział, czemu nie polubiłem 

liceum i wspominam je raczej rzadko... (...). 

Jak zwykle, długo przesiewając plewy, da się znaleźć i ziarna dobrego i jedną, dobrą rzecz 

znalazłem - otóż, dzięki mojej nauczycielce języka polskiego, bardzo polepszyła się moja

pisanina..., tu, szczere - dziękuję - należy się bez dwóch zdań. Miałem też kilku kolegów, 

którzy jakoś zmniejszali szansę na zbyt częste problemy... 

Oczywiście - co chciałbym mocno zaznaczyć - nie mam pretensji do rodziców - trudno

ich winić za to, że chcieli dla mnie dobrze...., zwłaszcza, że w rodzince dominowało

przekonanie, jako to życie artysty jest smutne, bezsensowne, ubogie, i w ogóle,

bez sensu..........................................................................................................................

Drugi błąd związany z liceum był mój. Ale też związany z powyższym. Nie zdecydowałem 

się na trudniejszy, ale lepszy wybór. Na przeciwstawienie rodzicom i skok na głęboką wodę,

czyli zdawanie do liceum plastycznego w Gdyni... Dałem się przekonać, że jakoś to będzie, 

to tylko kilka lat, zdasz, matura, a potem zrobisz, co zechcesz. 

No i nie zrobiłem. 

Przynajmniej, na początku. 

Zanim przejdę dalej dodam jeszcze - że ze spokojnego w miarę, grzecznego chłopca 

po podstawówce, po liceum, i wspomnianej wcześniej przeprowadzce, w której wyniku

utraciłem większość z tego, co tworzyłem jako dzieciak / młodziak..., coś się zmieniło.

Byłem bardziej nerwowy i potraktujcie to jako eufemizm..., a równolegle skory do

kompletnego zamykania się w sobie. Jak gdyby ktoś przeniósł się ze strefy klimatu

umiarkowanego do takiej, w której są albo tylko ciepłe dni, gdy siedzisz w cieniu..., 

albo same deszcze i huragany...

Odtąd często słyszałem, że jest ze mnie typowy introwertyk. Wcześniej tak nie było. 

Nawet z dziewczynami mi nie szło jakiś czas, ogólnie, klops jakich mało. 

No i mimo liceum sportowego byłem nadal chudy jak patyk. W ogóle nie było po mnie

widać, gdzie się uczyłem. 

Ale przyszedł upragniony koniec liceum, matura, a potem... I myślałem sobie, o, teraz pójdę

na studia, do Gdańska, na akademię sztuk. Byłem nawet przygotowany - jak na

pierwszy rzut nie zdam (mało miałem prac, starych zostało jakieś 2-3 %, nowych na

poziomie teczek nie miałem), pewnie trzeba by mi było, co najmniej roku w jakimś kółku

 plastycznym, zacząłem się już nawet za takim rozglądać. 

Ale dostałem ultimatum, że jeśli chcę, by rodzinka pomogła mi finansowo na studiach, 

Akademia artystyczna odpada. I ponownie, naprawdę już nie pamiętam czemu, może 

przez to zamknięcie w sobie, jakiś brak przekonania do czegokolwiek na 100%, mimo

tego ostatniego marzenia, uległem. Trafiłem na biologię. 

Próbowałem dwukrotnie. Znów parę lat przeleciało bokiem. 

Pracy było tyle, że nie miałem czasu na to nawet, by się denerwować, pozostał 

tylko introwertyzm. Narastający. Niewiele korzystałem też z tzw., życia studenckiego, 

a to z kolei głównie z powodu ciągłego mieszkania w Tczewie i..., wady studiów na bioli 

czy na wyjeździe, zaocznie - gdzie po prostu nie było czasu bo przyjazd, zakwaterowanie,

zajęcia do wieczora i wykwaterowanie, wyjazd..., a i często zmieniający się lokatorzy, więc

dla gościa jak ja..., słabe szanse. 

A z kolei w Trójmieście..., w trybie dziennym, przynajmniej podówczas..., było tak:

zajęcia z chemii w Gdańsku Głównym, blisko Muzeum Narodowego, to co z botaniką

związane - Gdańsk Wrzeszcz, wu-ef na Przymorzu, Zoologiczne sprawy - Wzgórze św.

Maksymiliana - w Gdyni... Często gęsto zaczynaliśmy o 8 rano, a w domu byłem średnio 

o dwudziestej lub nawet dwudziestej trzeciej w nocy... Nie zawsze dało się podjeść między

zajęciami, czasami trzeba było dosłownie biegać na kolejki, autobusy lub tramwaje....

Ale..., wiecie, możecie być zdziwieni - tyle się wcześniej rozpisywałem o mojej pasji 

badania, hodowania, podglądania życia różnych stworzeń... To przecież, powinny być 

dla mnie studia genialne! 

Gdybym urodził się 100 lat wcześniej, zapewne, dokładnie tak by było... Chociaż, jako

gostek chorowity w dzieciństwie, mógłbym tych studiów nie dożyć w erze - przed

antybiotykami... 

Czemu tak? 

Na chemii nauczyciel zaczął od stwierdzenia, że nie lubi typowych biologów..., i mówił prawdę. 

Ja to nawet rozumiem - z perspektywy czasu - współcześnie mało jest pracy dla biologa

pracującego tak, jak ja w dzieciństwie sobie to wyobrażałem... 

Popyt - już wówczas, w latach 90' XX wieku - był na laborantów (Chemia!),

biochemików (Chemia!), biocybernetyków, genetyków (Chemia!), itp., itd. 

Kto to lubił, był w raju, kto nie..., nie. 

W końcu, odpuściłem. Rodzice też. Zresztą..., w tym czasie już się między nimi psuło,

a trochę później całkiem się rozsupłało. O tym na razie nie napiszę, może za kilka lat. 

Niestety późną wiosną roku 1997 - zwłaszcza przez bardzo wyczerpujące studia - miałem

tak mało fajnych prac, że i tak nie dałbym rady przygotować się na teczki do ASP. 

Ale..., znaleźliśmy ofertę niedawno powstałej szkoły prywatnej w Gdańsku:

Akademii Multimedialnej. Nazwa zachęcała. Pierwsze rozmowy również. Wprawdzie 

szkoła prywatna oznaczała spore koszty, ale..., dzięki cierpliwości rodziców, a właściwie 

głównie mamy, udało się. Tym sposobem, w końcu, wydawało się, że może być już tylko 

lepiej. Było to i piękne złudzenie i..., zarazem, wcale nie. 

Ale to już temat na jutro. 

A dziś..., dziś jeszcze nieco o tym, co jednak, mimo nieciekawych nastrojów i szkół mocno 

niedobranych, udało mi się stworzyć, w tzw., międzyczasie. 

Trochę tego było. 

Najpierw w wyniku kilku wydarzeń, dobrych i bardzo smutnych - z roku 1995, zdecydowałem, 

że studia, nie studia, ale i tak będę próbował tworzyć. Rysunków typu poprzedniego 

robiłem już mało, ale coś tam jeszcze czasami... Z roku 1995 pochodzi jednak pierwsza

moja próba z dużym formatem i akrylami. Obraz był inspirowany, nie pamiętam już czym, 

ale był - główny temat, z którego zrobił się potem długi cykl, mówił o przemijaniu. I myślę, że próba z 1995 - była całkiem spoko: 

Czaszka, akryl na tekturze, 100x70 cm, rok 1995,
właściwie przełom 1995 / 1996.

Później - w roku 1996 i kolejnym było tak mało czasu, że nic właściwie nie robiłem, poza

rysuneczkami w znanym już stylu: 

Trochę "luźniej" zrobiło się latem i jesienią / zimą 1997 - gdy albo myślałem już o szkole 

art, albo już ją zaczynałem. Tu jednak, dziś, pokażę tylko kilka akryli - będących swego

rodzaju pomostem między moim dotychczasowym myśleniem o tworzeniu, a tym, co było 

jeszcze prze de mną:  

Pierwszy akcik, i nie tylko, temat kobieta i antyk poruszałem jeszcze dwa razy, ale nie mam zdjęć...
akryl, 70x100 cm, rok 1997. 

Obraz inspirowanyy jakąś indyjską ilustracją, ale mocno pozmieniany, 
akryl, rok 1997

Rekin płynie! Akryl, 70x100 cm, rok 1997, chyba jakoś pod koniec roku. 

Troszkę nieostro, ale tak tylko mam - "Polak potrafi", akryl, 1997. Zimą. 

Akryl, bez tytułu, 100x70 cm, rok 1997 pod sam koniec. 

A któż to? akryl, 70x100 cm, przełom roku 1997 / 1998. 

I to już wszystko na dziś. 

Jutro o szkole...